Hoe kun je dit ooit verwerken?

Ouders vergeten een overleden kindje nooit. De eerste weken, maanden zullen zij steeds weer denken aan dit onoverkomelijke verlies. Ieder mens verwerkt zoiets op zijn eigen manier en heeft daar zijn eigen tijd voor nodig.

Rouwbeleving
Aanvankelijk zult u zich leeg voelen en intens verdrietig zijn. Het kan ook zijn dat u niet kunt geloven dat dit gebeurd is. Sommige mensen kunnen hun verdriet goed uiten, zij willen er over praten met iedereen die op hun weg komt. Anderen kroppen hun verdriet meer op, zij trekken zich terug. Ouders van een overleden kindje kunnen ieder geheel verschillend hun rouw beleven. Het is heel fijn wanneer u samen goed over het verlies kunt praten. Wanneer dat niet lukt, betrek er dan een ander bij, bij wie u zich wel goed kunt uiten.

Reacties van anderen
Veel mensen uit uw omgeving zullen bij u uit de buurt blijven, omdat zij niet weten hoe te reageren. Anderen kunnen heel ongelukkige opmerkingen maken omdat zij niet begrijpen dat de dood van een pasgeboren kindje helemaal niet minder erg is dan de dood van een ouder persoon ('gelukkig maar dat het zo snel gebeurde' of 'je kunt toch gauw weer een ander kindje maken'). Soms moet je er actief op uit trekken om iemand te vinden met wie je hier goed over kunt praten.

Emoties
U zult met veel vragen zitten. Hoe dat kon gebeuren, en waarom het nu juist uw kindje is dat moest overlijden. Was de behandeling wel goed genoeg? U kunt ook kwaad worden op de dokter, op de zusters, op het hele ziekenhuis, omdat u het niet kunt verkroppen dat uw kind er niet meer is. Omdat u het gevoel heeft dat ze iets niet goed gedaan hebben. Maar u kunt zichzelf ook schuldig voelen. Omdat u het idee heeft iets gedaan te hebben dat niet goed was voor uw kindje, of iets nagelaten te hebben dat misschien wel heel belangrijk voor hem geweest had kunnen zijn.

Tweeling
Heel moeilijk kan het zijn wanneer u een tweeling heeft waarvan er één sterft. U heeft dan aan de ene kant het verdriet om het dode kindje, maar aan de andere kant is er nog het kindje dat het goed maakt. U kunt eigenlijk niet tegelijkertijd rouwen en blij zijn! Wanneer u helemaal in het sterven opgaat, kunt u later enorme schuldgevoelens krijgen tegenover het andere kind. Maar u kunt toch niet om het sterven heen. Neem daar de tijd voor, en maak het later weer goed met het andere kindje. Heel vervelend zijn opmerkingen van andere mensen die zeggen: 'Wat jammer, maar gelukkig heb je er nog ééntje over!' Deze mensen weten niet waar ze over praten.

Broertjes en zusjes
Moeilijk is het ook om de andere kinderen, als die er zijn, te vertellen over de dood van het nieuwe kindje. Heel kleine kinderen zullen er weinig van merken, maar al op de leeftijd van een jaar of twee kan dat heel anders liggen. Net zoals het goed is om broertjes en zusjes te betrekken bij jullie vreugde en problemen met het nieuwe gezinslid in de couveuse, is het ook goed om hen bij het overlijden te betrekken. Wanneer u er goed en eerlijk met hen over praat en hen bij het verwerken en begrijpen voldoende helpt en ondersteunt, dan blijkt altijd weer dat kinderen heel wat aankunnen. U kunt het toch niet geheel voor hen verzwijgen. Ook het bekijken van het overleden broertje of zusje kunnen kinderen vaak heel goed aan. Dit laatste kan voor het verwerken heel belangrijk zijn.

Bron: ’Te vroeg geboren’, Richard de Leeuw & Lilian Bakker

Actualiteiten en publicaties